Co miało wypływ na prace Russella?

Ale największy nacisk kładł Russell na wpływ swego przyjaciela G. E. Moore’a. Wraz z Moore’em był zwolennikiem poglądu, że – niezależnie od tego, co Bradley czy McTaggart mogliby powiedzieć przeciw temu – wszystko, co zdrowy rozsądek uznaje za rzeczywiste, jest rzeczywiste. W istocie, w tym okresie Russell doprowadził realizm znacznie dalej, niż czynił to później. Nie chodziło po prostu o uznawanie pluralizmu oraz teorii relacji zewnętrznych, a nawet nie o przekonanie, że jakości wtórne są rzeczywiste. Russell był również przeświadczony, że punkty przestrzeni i chwile czasowe są bytami istniejącymi oraz że istnieje bezczasowy świat Platońskich idei i istot, obejmujący liczby. Miał więc, jak mówił, bardzo wypełniony i obfity świat.

Wykłady o Leibnizu, o których wspomniano powyżej, doprowadziły do opublikowania w 1900 r. znakomitej pracy Russella A Critical Exposition oj the Philosophy of Leibniz („Krytyczny wykład filozofii Leibniza”). Utrzymywał w niej, że metafizyka Leibniza była częściowo odbiciem jego badań logicznych, a częściowo popularną i dostępną niewtajemniczonym doktryną, wykładaną ku zbudowaniu duchowemu i odbiegającą od rzeczywistych przekonań filozofa.8 Odtąd Russell zachował przekonanie, że metafizyka substancji- -atrybutu stanowi odbicie podmiotowo-orzecznikowego sposbu budowania wyrażeń.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>