G. E. MOORE I ANALIZA CZ. II

Według Bertranda Russella to Moore właśnie przewodził buntowi przeciw idealizmowi. A wczesny realizm Moore’a można ukazać odwołując się do artykułu o naturze sądu, jaki opublikował w piśmie „Mind” w ciągu 1899 r.

W artykule tym wypowiedzią, jaką sobie Moore obiera, jest twierdzenie Bradleya, że prawda i fałsz zależą od relacji między ideami a rzeczywistością, i odwołuje się z uznaniem do Bradleyowskiego twierdzenia, że termin „idee” nie oznacza stanów umysłu, lecz raczej ogólne znaczenia.1 Moore przystępuje następnie do zastąpienia terminem „pojęcie” terminu „idea”, a terminem „zdanie” terminu „sąd”, i utrzymuje, że w zdaniu stwierdza się swoistą relację między pojęciami. Według niego dotyczy to tak samo sądów egzystencjalnych, ponieważ „istnienie samo jest pojęciem”.2 Ale Moore odrzuca teorię, że zdanie jest prawdziwe lub fałszywe na mocy swej zgodności lub braku zgodności z rzeczywistością lub stanem rzeczy, innym niż ono samo. Przeciwnie, prawda zdania jest poddającą się identyfikacji własnością samego zdania, przysługującą mu na mocy relacji zachodzącej wewnątrz zdania między tworzącymi je pojęciami. „Nie sposób dalej definiować, jaki rodzaj relacji czyni zdanie prawdziwym, a jaki fałszywym, ale trzeba to sobie bezpośrednio uświadomić.” 3 Nie jest to jednak relacja między zdaniem a czymś poza nim.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>