G. E. MOORE I ANALIZA

W ostatnim rozdziale mieliśmy sposobność rozważenia pokrótce poglądów niektórych realistów z Oksfordu. Ale gdy myśli się o upadku idealizmu w Anglii oraz o powstaniu nowego przemożnego prądu myśli, uwaga kieruje się naturalnie ku ruchowi analitycznemu zapoczątkowanemu w Cambridge, który z biegiem czasu umocnił się zdecydowanie w Oksfordzie i w innych uniwersytetach. Wprawdzie w ostatniej fazie stał się on powszechnie znany jako „filozofia oksfordz- ka”, ale nie zmienia to faktu, że wszyscy trzej wielcy pionierzy tego ruchu, wywierający szczególnie pobudzający wpływ – Moore, Russell i Wittgenstein – byli ludźmi Cambridge.

George Edward Moore (1873-1958) przybył do Cambridge w 1892 r., gdzie rozpoczął od studiowania filologii klasycznej. Zauważył, że świat i nauki nie podsuwają mu żadnych pytań filozoficznych. Innymi słowy, pozostawiony samemu sobie skłonny był traktować świat tak jak go znajduje i jak go przedstawiają poszczególne nauki. Jak się wydaje, całkowicie obce było mu Bradleyowskie niezadowolenie z naszych potocznych sposobów pojmowania świata, nie tęsknił też do jakiegoś wyższego sposobu patrzenia na świat. Jeszcze dalszy był od udręk pytaniami osaczającymi Kierkegaarda, Jaspersa, Camusa i im podobnych myślicieli. A zarazem Moore’a interesowały dziwne rzeczy, jakie filozofowie mówili o świecie i o naukach, na przykład, że czas jest nierzeczywisty, lub że poznanie naukowe nie jest rzeczywiście poznaniem. Toteż odszedł od filologii klasycznej ku filozofii, częściowo pod wpływem swego młodszego współczesnego, Bertranda Russella.

W 1898 r. przyznano Moore’owi stypendium w Trinity College w Cambridge, a w 1903 r. ogłosił Principia Ethica („Zasady etyki”). Po nieobecności w Cambridge, w 1911 r. został mianowany wykładowcą nauk o moralności, a w następnym roku opublikował niewielką pracę Ethics („Etyka”) w edycji Home University Library Series. W 1921 r. został następcą G. F. Stouta na stanowisku redaktora pisma „Mind”, a w 1922 r. opublikował Philosophical Studies („Badania filozoficzne”), książkę składającą się w większości z przedrukowywanych artykułów. W 1925 r. Moore został wybrany na katedrę filozofii w Cambridge, po odejściu na emeryturę Jamesa Warda. W 1951 r. został odznaczony Orderem Zasługi, a w 1953 r. opublikował Some Main Problems of Philosophy („Z głównych zagadnień filozofii). Philosophical Papers („Rozprawy filozoficzne”), zbiór rozpraw, przygotowany do wydania przez samego Moore’a, ukazał się pośmiertnie w 1959 r., zaś Commonplace Book 1919-1953 („Księga aforyzmów”), wybór zapisków i drobiazgów, został opublikowany w 1962 r.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>