Obiektywny idealizm

Innym głównym typem idealizmu jest idealizm obiektywny lub spekulatywny, który nié usiłuje sprowadzać tego, co fizyczne, do tego, co psychiczne, lecz uznaje przyrodę, ja oraz inne ja za trzy odrębne, lecz współrzędnie dopełniające się momenty lub czynniki w doświadczeniu. Innymi słowy, doświadczenie ukazuje nam ego, inne ja i przyrodę jako odrębne i niesprowadzalne do siebie czynniki, które zarazem mieszczą się w jedności doświadczenia. A idealizm obiektywny usiłuje ustalić następstwa tej podstawowej struktury doświadczenia.

Na przykład, choć przyroda i umysł są niesprowadzalne do siebie, pozostają wzajemnie powiązane. Przyroda zatem nie może być po prostu innorodna- niż umysł: musi być pojmowalna. To zaś znaczy, że choć filozofia nie może wykonywać pracy nauk empirycznych, nie jest ona zobowiązana jedynie do uznawania naukowego opisu przyrody, bez dodawania czegokolwiek. Nauka umieszcza przyrodę w środku obrazu, filozofia ukazuje ją jako współrzędną doświadczenia, w jej odniesieniu do ducha. Nie znaczy to, że filozof jest zdolny do przeczenia odkryciom nauki czy choćby do poddawania ich w wątpliwość. Znaczy to, że jego zadaniem jest ukazywanie znaczenia świata takiego, jakim go przedstawiają nauki, przez odniesienie do całości doświadczenia. Innymi słowy, istnieje miejsce dla filozofii przyrody.

Obiektywny idealizm unika także starannie umieszczania ego w środku obrazu, co następuje, gdy uznaje się je za ostateczny punkt wyjścia, a następnie usiłuje się dowieść, na przykład, istnienia innych ja. Idealista obiektywny, uznając odrębności indywiduów, uznaje również, że nie ma żadnych odosobnionych jednostkowych ja poza społeczeństwem. A, na przykład, znaczenie moralności, instytucji politycznych i religii będzie badał jako działania czy wytwory, zależnie od przypadku, społeczności ja w środowisku ludzkim, to znaczy w przyrodzie.

Zgodnie z tymi ideami, wyraźnie pokrewnymi heglizmowi, idealistyczna szkoła z Cornell University podkreślała społeczną stronę myśli. Miast dzielić się na tyle systemów, ilu jest filozofów, filozofia powinna być, tak jak nauka, dziełem współpracy. Jest ona bowiem odbiciem ducha, istniejącego w społeczności ja i poprzez nią, nie zaś odbiciem indywidualnego myśliciela, rozpatrywanego w jego indywidualności.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>